Pepa, outra viuva dun vivo

Con pouca idade, unha muller casaba. O casal moraba cos pais. Sachar, muxir e parir. Fartos da pobreza e deixar o lombo por catro patacóns, tocaba a emigración. Non era sinxelo, non había tanto capital para as pasaxes e afrontar unha viaxe sen volta. A clásica ruta era facer as Américas, unha misión de homes. Francisco deixou fillos e muller nunha aldea de Pontevedra de 1910. De milagre, xuntaron diñeiro para realizar unha fotografía grupal.

Pepa tivo que loitar polos seus fillos: María e Manuel. Recibiu cartas desde Arxentina os primeiros meses, logo non houbo máis noticias. Francisco chegou a Bos Aires e empezou desde cero, logrando abrir unha panadería. Pepa agardou décadas, sen resposta nin explicacións. O seu marido, simplemente, desaparecido. Tal vez morreu alá, formou outra familia ou esqueceu a súa orixe.

1OXqte0aSFWbmTQ3pmg_thumb_2cea
Familia Torres Torrado

Pouco durou a analfabeta de Pepa. Finou antes dos corenta anos por mor dunha enfermidade dos pobres, unha desas pestes que arrasaba coas mulleres do rural galego. Con vinte anos, María púxose a servir en Vigo e Manuel casou e formou a súa propia familia. Orfos definitivamente.

En todas as familias galegas hai a viuva dun vivo, unha muller que pasou toda a vida amarrada a un home que nunca retornou. Unha historia transoceánica sen final. A dor das incógnitas. Na aldea: rumores e oscurentismo. As viuvas dos vivos non acudían ao baile, non falaban con solteiros e non levaban roupa de cor. Incluso as bragas e as medias eran negras. Pelo cuberto por un pano escuro e cara de profunda tristeza. Para os grandes relatos, estas historias continúan sendo insignificantes. O nome de Pepa, non aparece nos libros.

Autor: Laura O. Sánchez

(Comarca do Deza, 1994) Socióloga, feminista e inmigrante en Rumanía que aporrea el teclado de Sen Enderezo desde junio del 2014. Nací una tarde de julio soñando con viajar sola por el mundo. La escritura vino más tarde, en 2º de la ESO, cuando Pilar me dejó mi primer libro feminista y creé mi cuarto propio. Ahí empecé a darle a las teclas. Soy una mujer simple: me gusta el café negro sin azúcar, hablar con retranca gallega a 3.600 km y viajar con una perra.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios .