Estamos fartas de ser asasinadas!

Vou tirar de retranca galega para falar dun tema moi serio:

 Toc, toc…

– Si, quen é?

-Disculpe señor burócrata, somos nós, as mulleres. Temos que falar con vostede. Estamos sendo asasinadas!

-Ah, non, síntoo. Teño moito chollo. Volten outro día, non é algo tan urxente.

DSC_4764.JPG
Compostela, outra vez máis, contra o machismo

Algúns din que a loita contra o patriarcado non é unha prioridade, o que pasa realmente é que non queren dicir que non hai vontade política… Sigue leyendo “Estamos fartas de ser asasinadas!”

Somos el grito de las que ya no tienen voz

Ayer fui a otra concentración contra la violencia machista en Compostela. Año nuevo (2017), aunque continuamos con el mismo escenario: otra mujer es asesinada por su pareja, esta vez en Carballiño (Ourense). Los vecinos dirán a los medios que era un buen hombre, que no tenía mala pinta, que jamás escucharon quejas y que están tristes al conocer la mala noticia. Todos sabemos que los trapos sucios, se lavan en casa. ¿Hasta cuándo los secretos de familia van a ocultar violaciones y otras agresiones contra las mujeres? Los discursos vacíos no sirven para nada, pocos son los mecanismos reales que permiten intervenir en el ámbito doméstico-privado. Es cosa suya, que se maten entre ellos. Si alguna mujer denuncia, primero se enfrenta a un tribunal y un infierno burocrático, después se da cuenta de que las leyes son insuficientes y que no está segura en ninguna parte. Sólo hay miradas acusadoras. Y desgraciadamente, en numerosas ocasiones encontramos los cuerpos de las que no han sobrevivido al terrorismo machista. La doble moral. La hipocresía del supuesto progreso.

fhibcghjr1me7yrcx5fg_thumb_2834

Sigue leyendo “Somos el grito de las que ya no tienen voz”

Somos o berro das que xa non teñen voz

Onte fun a outra concentración contra a violencia machista, en Compostela. Ano novo (2017), agora ben, continuamos có mesmo escenario: outra muller foi asasinada pola súa parella, nesta ocasión no Carballiño (Ourense). Os veciños diranlle aos medios que era un bo home, que nunca escoitaron ningunha queixa e que están tristes ao coñecer a mala noticia. Todos sabemos que os trapos sucios, lávanse na casa. Até cando os segredos de familia van agochar violacións e outras agresións contra as mulleres? Os discursos baleiros non serven para nada, poucos son os mecanismos reais que permiten intervir no ámbito doméstico-privado. Iso é cousa súa, que se maten entre eles. Se algunha muller denuncia, primeiro enfróntese a un tribunal e un inferno burocrático, despois dase conta de que as leis son insuficientes e non está segura en ningures. Só hai miradas acusadoras. E infelizmente, en numerosas ocasións atopamos os corpos das que non subreviviron ao terrorismo machista. A dobre moral.

fhibcghjr1me7yrcx5fg_thumb_2834

Sigue leyendo “Somos o berro das que xa non teñen voz”